Tak mi żal mojej starszej siostry. Wszyscy myśleliśmy, że ma dobre małżeństwo: jej mąż był przedsiębiorcą, dobrze zarabiał, miał własny samochód i mieszkanie. Moja siostra też dobrze zarabiała i mieli wspólny budżet. Sytuacja zmieniła się po narodzinach dziecka. Siostra poszła na urlop macierzyński, a mąż odmówił spłacania jej kredytów, nie dawał żonie pieniędzy na banalne rzeczy jak kosmetyki czy bielizna. Oszczędzał nawet na własnym dziecku. Matka z dzieckiem chodziła w łachmanach, ze starym wózkiem pożyczonym od koleżanki. Moja siostra wydała wszystkie swoje oszczędności na spłatę pożyczki, a ja i mama często jej pomagałyśmy.
Szczerze mówiąc, nie rozumiem, gdzie podziała się cała pensja mojego szwagra, który za swoje pieniądze kupował tylko jedzenie i płacił za media. Powiedział żonie, że jego pensja została obcięta, mówiąc, że dostał kilka tysięcy. Tak minęło pół roku. Moja siostra miała dość tej biedy i postanowiła w końcu pójść do pracy, mimo że dziecko nie miało nawet roku. Mama wprowadziła się do nich, by opiekować się wnukiem, podczas gdy jej siostra pracowała. Pewnego dnia postanowiła ugotować obiad – mięso w piekarniku. Mama otwiera zamrażarkę, grzebie w niej w poszukiwaniu mięsa i rozmraża je, a w woreczku znajduje dużą sumę pieniędzy.
Mój szwagier oszczędzał pieniądze przez wszystkie lata ich małżeństwa, w tajemnicy przed żoną, ale miał dużo pieniędzy. Jak tylko się dowiedziała, jej siostra zabrała cały majątek męża i pokryła długi. Jej mąż zrobił wielkie zamieszanie wokół niej, nawet nie rozmawiali przez miesiąc, ale nigdy nie powiedział jej, dlaczego potrzebował pieniędzy. Po tym wszystkim nie sądzę, żeby ich małżeństwo przetrwało długo, a moja siostra nie chce żyć z takim człowiekiem. Teraz moja siostra sama oszczędza na wszystkim, odkłada pieniądze, kto wie, co będzie w przyszłości.
