Moja babcia nauczyła mnie, że należy być uczciwym i miłym dla męża. Ona i mój dziadek żyli długo razem, niech spoczywają w pokoju. Och, babciu, babciu. Czasy się zmieniły. Bardzo się zmieniły…
Zdałam sobie sprawę, że mogę ufać tylko sobie, kiedy mój chłopak mnie zostawił. Po studiach dostałam pracę w firmie mojego szkolnego kolegi. Jego firma zajmowała się produkcją mebli. Wykonywałem głównie obowiązki księgowego, chociaż z wykształcenia jestem ekonomistą. Czasami jednak musiałem rozwiązywać problemy z zakresu mojej specjalizacji.
Dobrze mi płacono. Rok po studiach wyszłam za mąż i urodziłam syna. Wzięłam wymagany urlop macierzyński, oddałam synka do przedszkola i wróciłam do pracy. Jak się okazało, firma miała kłopoty. Groziło jej bankructwo. Planowano redukcję zatrudnienia. Byłem numerem jeden na liście kandydatów do zwolnienia. Wiedziałem, że mogę wyprowadzić firmę z kryzysu (oczywiście nie sam, ale z pomocą opracowanego przeze mnie planu działania).
Porozmawiałem z kierownictwem firmy i zaproponowałem im mój plan wyjścia z kryzysu. Udało się, firma znów zaczęła przynosić zyski, a ja awansowałem. W tym samym czasie moja pensja została zwiększona pięciokrotnie (!). Powiedziałam mężowi o podwyżce, ale nie wspomniałam o konkretnej kwocie. Lwia część mojej pensji trafiała do banku. Oszczędzałem na mieszkanie dla syna.
Jednocześnie sumienie wcale mnie nie dręczyło. Kilka miesięcy temu dowiedziałam się, że mój mąż ma ukraińską żonę i trzyletnią córkę. Obyło się bez przekleństw i krzyków. Spokojnie wystąpiłam o rozwód, moje życie rodzinne się skończyło.
A to, że nie posłuchałam rad babci i nie zaufałam mężowi bardzo mi teraz pomogło. “Poduszka” finansowa zgromadzona w banku pomogła mi bezboleśnie przetrwać rozwód. Dziś jestem wolną kobietą z własnym mieszkaniem. Mam pracę z wysoką pensją. Mam syna. I nie potrzebuję męża
