Myślę, że moi rodzice postanowili zwariować. Moja siostra ma 32 lata. Jest niezamężna, ale chce mieć dziecko. Moi rodzice są temu przeciwni: powiedzieli, że nie zaakceptują wnuka urodzonego poza związkiem małżeńskim.
Moja siostra mieszka osobno, dobrze zarabia i pomaga mi i moim rodzicom. Tylko jej życie osobiste się nie ułożyło. Kiedy miała 20 lat, zakochała się w facecie, a on ją zostawił. Bardzo go kochała. Od tamtej pory z nikim się nie umawiała.
Poszła nawet do psychologa, żeby w końcu zapomnieć o tym łajdaku. Moja siostra bała się, płakała po nocach.
Przeszła przez ten trudny okres. Zajęło jej to dużo czasu. Moja siostra zawsze chciała mieć rodzinę, dzieci, ale teraz zdecydowała się na własne dziecko. Mówi: “Lata mijają, nie jestem coraz młodsza, nie chcę zostać sama na starość, chcę mieć dziecko, które się mną zaopiekuje, w przeciwnym razie moje życie nie będzie miało sensu; nie wiem, dla kogo żyję, dla kogo pracuję”. Osiągnęła swój cel, a kiedy dowiedziała się, że jest w ciąży, przestała komunikować się z rodzicami.
Nikomu nie powiedziała o swoim biologicznym ojcu. Kiedy jej rodzice dowiedzieli się, że jest w ciąży, urządzili prawdziwy cyrk. Szczerze mówiąc, nie spodziewałem się tak silnej reakcji. Nazwali ją łobuzem, luzakiem, dziwką. Moja siostra i ja byliśmy wściekli. Starałam się przekonać i uspokoić rodziców, że moja siostra nie robi nic złego.
Ona myśli o swojej przyszłości, nie chce być sama na starość, chce w końcu zasmakować macierzyństwa. Mama i tata wyrzucili mnie i moją siostrę z domu rodziców. Od tego czasu moi rodzice nie kontaktowali się z nami: ani z moją siostrą, ani ze mną.
Moja siostra jest już w piątym miesiącu ciąży, spodziewa się dziewczynki. Dla mnie zachowanie moich rodziców jest dzikie. Mam nadzieję, że po narodzinach dziecka zmienią swoje podejście do mojej siostry, ponieważ da im wnuczkę. Zawsze będę przy mojej siostrze, a teraz z niecierpliwością czekam na narodziny dziecka.
