Po ślubie, który miał miejsce piętnaście lat temu, mój syn i jego żona przeprowadzili się do mojego trzypokojowego mieszkania. Byli jeszcze bardzo młodzi, syn pracował za grosz, a nawet synowa była pierworodną żylakiem.
Ogólnie rzecz biorąc, oferowałem im życie tak, jak ja, dopóki suma za mój dom nie zostanie zebrana i od wielu lat żyję duszą w duszy. Kocham moją synową jak własną córkę, nie piję herbaty u wnuków, staram się im pomóc, chociaż mam już ponad 60 lat. Młodzi nie mogli zaoszczędzić pieniędzy, najpierw urodził się najstarszy wnuk, a następnie dwie dziewczynki.
Przez cały ten czas synowa siedziała w Dec Reti, a sam syn miał rodzinę. Gdyby nie ja, synowa zdecydowanie nie byłaby w stanie poradzić sobie sama z trojgiem dzieci, mężem i ekonomią. Nasz zwykły dzień zaczyna się od dzieci, a kończy na sprzątaniu i gotowaniu, nie ma już czasu na życie osobiste. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz leżałem w ciszy i myślałem o swoim.
Po tym, jak najmłodsza wnuczka poszła do szkoły, a starsze były w piątej i trzeciej klasie, synowa postanowiła iść do pracy. Mimo to dzieci są już dorosłe, mniej lub bardziej niezależne, ale musisz je zabrać po szkole, nakarmić je i pomóc w lekcjach. Zadbałem o wszystkie zmartwienia, pozwoliłem młodym pracować. A potem wydarzył się cud. Córka barate, ciotka, zniknęła, a jej synowa odziedziczyła jej ogromne mieszkanie. Syn i jego żona wydali odroczone pieniądze na bibliotekę, aby naprawić mieszkanie, kupili meble i sprzęt AGD, a wkrótce planują się tam przenieść. Będę sam.
Cóż, tak, rozumiem, jestem już stary, wkrótce nie będę w stanie wstać z łóżka, już go nie potrzebują. Syn nie chce mnie słuchać, mówi, że często odwiedza. Nawet nie zasugerowali, żebym się z nimi wprowadził. Oto cała ludzka esencja.
