Syn Serhii jechał na stację kolejową. Gdy dotarł na miejsce, wysiadł z samochodu i pomógł wysiąść swojej matce Nadii. -“Cóż, nie spieszyliśmy się. Zostało jeszcze 40 minut. -W porządku, synu, poczekam w poczekalni, ty idź. Serhij uściskał matkę i wyszedł.
Nadiia poszła do poczekalni, zobaczyła jedno wolne miejsce i poprosiła kobietę o zdjęcie torebki z siedzenia. Kobieta niechętnie to zrobiła. Po 40 minutach pociąg przyjechał, a Nadiia powoli udała się do swojego wagonu. Jej syn mieszkał w mieście, a Nadiia w małej wiosce. Musiała jechać na ostatnią stację, więc usiadła na siedzeniu przy oknie.
Często przyjeżdża do miasta, aby odwiedzić syna w święta i weekendy. Jemu i jego rodzinie zajmuje dużo czasu podróż do wioski, a on nie ma nic do roboty. Dwie inne kobiety w wieku Nadiyi usadowiły się w przedziale i zaczęły rozmawiać o życiu, głównie o swoich dzieciach. -“Nasza sąsiadka miała podobną historię. Jej syn wyjechał do stolicy i ożenił się. Teraz jej wnuki są już dorosłe. A mój sąsiad mieszkał w wiosce.
Jej syn przyszedł do niej i powiedział, że musi sprzedać dom na wsi, żeby spłacić pierwszą ratę kredytu hipotecznego. On i jego żona już zdecydowali się kupić duże mieszkanie w stolicy, trzypokojowe. Sąsiad zapytał syna, gdzie ona pójdzie, przecież nie na ulicę. Syn powiedział, że zamieszka z nimi w mieszkaniu. Sprzedali więc dom, a ona przeprowadziła się do miasta. Kiedy ich wnuk był mały, rodzina potrzebowała sąsiadki, pomagała w pracach domowych i opiekowała się wnukiem. Potem zabierała go do szkoły, do różnych sekcji.
A kiedy wnuk dorósł, to był koniec. Stała się niepotrzebna, a jej syn oddał ją do domu opieki. -“Och, mam zupełnie inną historię. W naszej wiosce pewna para nie mogła mieć dzieci. Wzięli 5-letniego chłopca z sierocińca. Wyrósł na bardzo dobrego człowieka, ożenił się, a potem miał dzieci, jak wszyscy inni. Tylko rodzice byli starzy, umierali jeden po drugim. Syn wrócił do ich domu.
Sąsiedzi zaczęli go pytać, za ile zamierza sprzedać dom. Syn odpowiedział, że cały dom jest wspaniałą pamiątką po jego rodzicach i niczego nie sprzeda. Przyprowadzi tu swoje dzieci i opowie im o swoich dziadkach. Takie właśnie mamy wdzięczne dzieci. Nadiia słuchała tych historii i myślała, jak to dobrze, że jej syn ułożył sobie życie. I nie domaga się pieniędzy i domu swojej matki. Nadiia wychowywała syna sama i cieszyła się, że wyrósł na porządnego człowieka.
