Wychowywały mnie matka i babcia, ponieważ ojciec opuścił rodzinę, gdy byłem mały. Babcia opiekowała się mną, podczas gdy matka pracowała na trzy etaty, aby nas utrzymać. Czasami nie widziałem matki przez kilka dni, ponieważ pracowała w fabryce, nocami dyżurowała w szpitalu i pracowała jako listonosz w wiosce.
Mama poświęcała się, żebym niczego nie potrzebował. Miałem modne ubrania, rower, nowiutkiego laptopa, a nawet wycieczki nad morze do Odessy. Starałem się pomagać jej w pracach domowych: pasłem krowy, rąbałem drewno, pracowałem w ogrodzie i pomagałem sąsiadom remontować ich dom. Ale co najważniejsze, ciężko uczyłem się w szkole. Po ukończeniu szkoły brakowało mi kilku punktów, aby dostać się na uniwersytet finansowany przez państwo.
Chciałem wyjechać do pracy w Polsce, żeby zaoszczędzić pieniądze na studia. Ale mama sprzedała połowę naszego ogrodu i dała mi pieniądze – Masz, synu, studiuj! Zawsze marzyłeś o życiu w stolicy. Co byś robił w tej małej wiosce? Po pierwszym roku zostałem w Kijowie, gdzie pracowałem jako ładowacz, kelner, pisałem prace semestralne i dyplomy dla kolegów z klasy. Za zarobione pieniądze kupowałem mamie prezenty – ubrania, buty, kolczyki na 40. urodziny. – Synu, obrabowałeś bank? – Nie, mamo, chciałem cię tylko uszczęśliwić. Zasługujesz na to, co najlepsze. Jednak kiedy miałem dziewczynę, miałem mniej czasu dla mamy. Chodziliśmy z Aliną do kawiarni i kin, a prezenty dla niej kosztowały mnie grosze.
Mama nigdy nie narzekała, że rzadko przychodzę czy dzwonię. Na nasz ślub dała nam dużą sumę pieniędzy, sprzedając drugą część ogrodu i dodając oszczędności, które zgromadziła. Wystarczyło to na zakup mieszkania na przedmieściach Kijowa. Minęło kilka lat. Prowadzę firmę, moja żona jest na urlopie macierzyńskim, a ja mam wiele do zrobienia. I tak zapomniałem o urodzinach mojej mamy. W zgiełku spotkań z partnerami i konferencji nawet nie spojrzałam w kalendarz. A kiedy zdałem sobie sprawę, że minęły już trzy dni, krzyknąłem z frustracji. Rzuciłam wszystko, kupiłam róże, włożyłam pieniądze do koperty i pognałam do mamy jak człowiek w ogniu.
Ale nie odbierała telefonu, a kiedy przyjechałem, w domu było ciemno i nikt nie otwierał drzwi. Byłem gotów je wyważyć. “Synu, co ty tu robisz?” usłyszałem nagle za sobą. “Mamo! Próbowałem się do ciebie dodzwonić, ale nie mogłem. Tutaj jesteś… – Byłam na wieczornym nabożeństwie w kościele, a potem wpadłam do sąsiadki Nyurki na herbatę.
– A telefon? – Och, utopiłam go, kiedy czerpałam wodę ze studni. Na razie zaniosłem go do naprawy, a po co mi on? “Przepraszam, mamo, zupełnie zapomniałem o twoich urodzinach, byłem pochłonięty pracą…” “Synu, najważniejsze, że jesteś. Wejdź, mam ciasto i zrobimy herbatę”. Mama nie wspomniała ani słowem o swoich urodzinach, pytała tylko o moją rodzinę i pracę. Kategorycznie odmówiła przyjęcia jakichkolwiek pieniędzy, ale po cichu włożyłem kopertę do jej torby, zanim wyszedłem. Miałam szczęście, że miałam taką matkę i obiecałam sobie, że nigdy nie zostawię jej bez wsparcia.
