Valentina nie zgodziła się od razu.
Spojrzała na pielęgniarkę, ochroniarza przy windzie, starszą kobietę w dzianinowym swetrze, która przyciskała torbę z dokumentami do piersi i udawała, że patrzy na podłogę. Potem teściowa pochyliła się tak blisko Jelenia, że poczuła jej drogie perfumy na zapachu wybielacza.
– Mężczyźni tacy jak Daniel nie powinni prosić o pozwolenie na życie — powiedziała Valentina. – A kobiety Na twojej pozycji nie powinny myśleć o dumie, ale o tym, że pozwolono im pozostać w rodzinie.
Olena nie odpowiedziała. Powoli wyjęła telefon z kieszeni i spojrzała na ekran.
Nieodebrane połączenie od ojca.
Za nim wiadomość od kierowcy: “Piotr Andriejewicz już podjeżdża do kliniki. Z prawnikiem”.
Daniel zauważył to pierwszy. Jego twarz zmieniła się tak dramatycznie, jakby ktoś wyłączył w niej światło.
– Olena-powiedział już innym głosem-nie trzeba dramatyzować.
Marina wciąż się uśmiechała, ale uśmiech stał się subtelny i nierówny.
I wtedy drzwi windy się otworzyły.
Z kabiny wyszedł wysoki, siwy mężczyzna w ciemnym płaszczu. Za nim jest prawnik ze skórzaną teczką, na której widać pieczęć Sądu Rejonowego i kopie dokumentów bankowych.
Valentina zbladła.
A Rostislav po raz pierwszy odłożył telefon.
Ojciec Oleny zatrzymał się na środku korytarza i spojrzał nie na córkę, ale na rękę Daniela, wciąż leżącą w talii Mariny.
– Zdejmij rękę-powiedział cicho.
Daniel otworzył usta, ale prawnik wyjął już pierwszy arkusz z teczki…
Część 2 i pełne rozwiązanie: napisz ” tak “i kliknij” Lubię to”, abyśmy mogli opublikować całą historię. Dziękuję!
Jeśli tego nie widzisz, Przełącz komentarze na nowe/Wszystkie.
