Po ukończeniu studiów znalazłem pracę. Tam poznałem moją Annę. Wynająłem mieszkanie i zaczęliśmy razem mieszkać. Dwa lata później odziedziczyłem dwupokojowe mieszkanie po babci. Gdy tylko wszedłem w jego posiadanie, zaproponowano mi awans, ale nowe stanowisko było w innym mieście. Naradziliśmy się z Anną i postanowiliśmy się przeprowadzić. Moi szefowie zasugerowali mi, że jeśli się tam sprawdzę, za kilka lat zostanę przeniesiony z powrotem do rodzinnego miasta. Postanowiłem więc nie sprzedawać mieszkania, ale je wynająć. Byłby to dobry dodatkowy dochód.
Tydzień przed przeprowadzką do naszego miasta przyjechała ciocia. Poprosiła, czy może zamieszkać z rodziną w moim mieszkaniu na czas mojej nieobecności. Oczywiście nie byłem z tego powodu szczęśliwy, ponieważ traciłem dodatkowy dochód, ale zgodziłem się. W końcu nie byli obcymi ludźmi.
Dwa lata w obcym mieście szybko minęły. Anna i ja pobraliśmy się tam, wkrótce zaszła w ciążę. Zdobyłem doświadczenie i byłem gotowy na kolejny krok w mojej karierze. Wyglądało na to, że nowa posada w moim rodzinnym mieście będzie na mnie czekać na miesiąc przed terminem porodu Anny. Okazało się jednak, że nie mam dokąd wracać. Moja ciocia, jej mąż i syn wciąż nie zdołali ustabilizować swoich spraw finansowych i nie są w stanie opłacić czynszu za wynajmowane mieszkanie, dlatego nie zamierzają opuścić mojego mieszkania.
Uzgodniliśmy jednak, że opuszczą mieszkanie przed moim powrotem. Co zaskakujące, moi rodzice wspierali ciotkę. Powiedzieli:
– Dobrze zarabiasz i możesz wynająć inne mieszkanie.
Więc nie dość, że straciłem przez nich sporą sumę pieniędzy, której nie dostałem za czynsz, to jeszcze muszę wydawać pieniądze na wynajem mieszkania i włóczyć się z dzieckiem? Idę teraz do swojego mieszkania porozmawiać z krewnymi. Dam im dwa tygodnie. Albo sami opuszczą moje mieszkanie, albo pomoże im policja. A moi rodzice, którzy namawiają mnie do oddania mieszkania rodzinie ciotki, niech sami zaproszą ich do swojego domu.
