Darię wychowywała jej babcia, Helena, ponieważ matka zmarła podczas porodu, a nikt nie wiedział kto jest jej ojcem. Teraz Daria miała już trzydzieści lat i pracowała na poczcie, jako listonoszka. Miała jednego upartego zalotnika, który namawiał ją na ślub, ale ona postawiła mu warunek, że wyjdzie za niego, kiedy będzie miał swój dom, bo nie chciała mieszkać z jego matką. Tomasz już od ponad roku buduje dom dla swojej przyszłej rodziny i codziennie wypatruje jej, gdy ona rozwozi listy po wsi. Mieszkańcy bardzo cenią Darię za jej życzliwość, ale nikt nie wyczekiwał jej tak, jak Ambroży.
Mężczyzna był już po sześćdziesiątce, a od kilku lat był wdowcem. Zawsze podchodził do Darii z wyjątkowym ciepłem, zapraszał ją do domu na szklankę zimnej wody albo kubek ciepłej herbaty – w zależności od pory roku, jednak, dopóki żyła jego żona, Daria nigdy nie skorzystała z zaproszenia. Elżbieta była bardzo kłótliwą kobietą, dziewczyna nawet się jej bała, ale gdy żony zabrakło, chętnie piła herbatę i rozmawiała z panem Ambrożym. On od dzieciństwa inaczej się do niej odnosił niż do innych wiejskich dzieci, często spotykała go na swojej drodze, a on zawsze miał dla niej miłe słowo albo częstował ją miętówkami. Teraz prawie codziennie widywała go przy furtce jego posesji, a on uśmiechał się serdecznie i pytał czy coś dla niego ma. Pewnego razu nie zastała go tam i to ją zdziwiło.
Daria podeszła bliżej i dostrzegła mężczyznę leżącego na gołej ziemi z kopertą w rękach. Podbiegła do niego i zadzwoniła po pogotowie, ale było już za późno. Mechanicznie wsunęła kopertę do kieszeni kurtki, ale przypomniała sobie o niej dopiero wieczorem, gdy wróciła do domu. Otworzyła kopertę, w której była wiadomość skierowana do niej: „Daria, moja kochana, jeśli to czytasz, to najprawdopodobniej już mnie nie ma. Przez wiele lat chciałem, ale nie mogłem zdobyć się na odwagę, by przyznać, że jestem twoim ojcem. Bardzo cię kocham, jesteś dla mnie bliską osobą. Wybacz, że zwlekałem z tym wyznaniem do samego końca.” Daria zaniosła list do babci, a ona nawet się nie zdziwiła. Wiele lat temu Ambroży przyszedł do niej, gdy Darii nie było w domu i wszystko opowiedział. Ona wiedziała. Darii było smutno, że dowiedziała się o wszystkim tak późno…
