Po kilku latach rozłąki moi przyjaciele przyjechali do mojego miasta i zaprosili mnie do kawiarni. Chcąc zrobić wrażenie, założyłam nową sukienkę, buty na wysokim obcasie i makijaż. Pomimo tego, że nie wiem, jak chodzić w takich szpilkach, byłam zdeterminowana, aby wyglądać jak najlepiej. Dotarłam do kawiarni z bólem, stawiając małe kroki, aby uniknąć upadku. Nogi bolały mnie niemiłosiernie, ale uśmiech nie schodził mi z twarzy. W kawiarni opadłam na krzesło, ogarnięta ulgą. Radość z ponownego spotkania z przyjaciółmi przyćmiła mój dyskomfort.
Podczas gdy oni rozmawiali i zamawiali, ja losowo wybierałam coś z menu, zbyt wyczerpana, by się tym przejmować. Pod koniec wieczoru nie mogłem już znieść bólu i zadzwoniłem po taksówkę do domu. W samochodzie w końcu zdjęłam buty, czując ogromną ulgę. Wróciłam do mieszkania boso, całkowicie zmęczona obcasami. W domu mój mąż śmiał się z mojej trudnej sytuacji. Na początku myślałam, że to moja niezdolność do chodzenia na wysokich obcasach, ale potem zdałam sobie sprawę, że problemem była niepraktyczność samych butów.
Resztę wieczoru spędziłam pielęgnując obolałe stopy i lecząc pęcherze. To doświadczenie wzmocniło moją decyzję, by nigdy więcej nie nosić obcasów, zwłaszcza że mój chód sprawiał wrażenie, jakbym ich nie złamała. Czego my, kobiety, nie zrobimy dla naszych fikcyjnych ideałów.
