Kiedy się przeprowadzaliśmy, wierzyłam, że będzie to nowy etap w naszym życiu, pełen możliwości. Alexey przekonał mnie, że wszystko się zmieni. I tak się stało! Pierwsze dwa tygodnie po przeprowadzce wydawały się normalne. Alexey aktywnie szukał pracy, chodził na rozmowy kwalifikacyjne. Ale potem coś poszło nie tak. Przestał wychodzić z domu i coraz więcej czasu spędzał na kanapie. „Aleksiej, obiecałeś znaleźć dobrą pracę. Co się stało?” – zapytałam go pewnego dnia, gdy byłam już zmęczona jego bezczynnością. Odpowiedział wymijająco:
– „Jestem po prostu zmęczony presją. Potrzebuję przerwy.” – Przerwy? – zapytałam ponownie, próbując zapanować nad emocjami – Właśnie się przeprowadziliśmy! Potrzebujemy pieniędzy! Wzruszył tylko ramionami i kontynuował oglądanie telewizji. Wkrótce zacząłem zdawać sobie sprawę, że to nie tylko lenistwo czy brak motywacji. Oleksiy zmieniał się, stawał się obcy, nawet jego oczy nie błyszczały już tak jak kiedyś. „Naprawdę zamierzasz siedzieć na kanapie przez całe życie?” zapytałem go pewnego wieczoru. Zawahał się, zanim odpowiedział: „Jestem po prostu zniechęcony. Nie tego się spodziewałem.” »Ale nie możemy tak żyć!« wykrzyknęłam. Oleksiy spojrzał na mnie i zrozumiałem, że się boi.
Boi się nowego miasta, nowych obowiązków, ubezpieczania się przed porażką. „Słuchaj”, powiedziałam łagodnie, „może powinniśmy spotkać się z psychologiem? Nie jesteś sam, jestem tu dla ciebie”. Spojrzał na mnie z wdzięcznością w oczach. „Może masz rację. Musimy coś zmienić. Ta rozmowa była punktem zwrotnym w naszym życiu. Oleksiy zaczął spotykać się z psychoterapeutą i powoli wracał do życia. Zdałem sobie sprawę, że czasami ludzie po prostu potrzebują wsparcia, aby ponownie uwierzyć w siebie. Udało nam się przezwyciężyć ten trudny okres, ale nigdy nie zapomnę, jak ważne jest, aby być przy ukochanej osobie w trudnych chwilach jej życia.
