Dwa lata temu związałam się z Olegiem. Był naprawdę miłym człowiekiem i nie stronił od prac domowych, takich jak gotowanie czy zmywanie naczyń. Wszystko szło gładko aż do zeszłego lata, kiedy Oleg został zwolniony.
Jego firma była na skraju bankructwa i nie było łatwo znaleźć inną pracę. W końcu Oleg zrezygnował z poszukiwania pracy. Znajdował powody, by nie podejmować żadnej pracy, narzekając na odległość, nieodpowiednie zmiany i niskie pensje.
Moja pensja prawie pokrywała nasze wydatki na życie i jedzenie, ale wraz z nadejściem jesieni i potrzebą ciepłych ubrań, nasze oszczędności malały.
Częściowo ratowała nas moja teściowa, która dostarczała nam żywność i konserwy ze wsi. Kiedy Oleh był w domu, oczekiwałam od niego pomocy w pracach domowych, ale narzekał na zmęczenie, co prowadziło do częstych kłótni na temat naszego stylu życia i sytuacji finansowej. W grudniu miałam dość. Spakowałam rzeczy Oleha i zamknęłam się w domu. On pojechał do swojej matki na wieś, zakładając, że robię awanturę.
W końcu w domu zapanował porządek, a ja odetchnęłam z ulgą. Po świętach moja teściowa, Galina, zaczęła mnie obmawiać za to, że to ja zniszczyłam nasze małżeństwo. Pomimo moich prób wyjaśnienia sytuacji, stanęła po stronie Olega.
Tydzień później zadzwoniła do mnie siostra Olega, Olga.
Poprosiła mnie, abym dał Olegowi jeszcze jedną szansę, narzekając na jego postawę i odmowę znalezienia pracy nawet w wiosce. Jak się okazało, ona i jej matka również nie mogły go znieść. Galina błagała mnie, oferując rezygnację z emerytury, aby Oleg do mnie wrócił.
Chociaż współczuję Galinie i Oldze, odmawiam wzięcia odpowiedzialności za “reedukację” 30-letniego mężczyzny. Bardzo wątpię, że Oleg się zmieni, a ja nie chcę ponownie ponosić jego finansowego ciężaru. Łatwiej jest zapomnieć o nim na zawsze i odejść od tego koszmaru.
