Kiedy wieczorem przyjechałam do szpitala położniczego ze skurczami, mój mąż i ja spodziewaliśmy się czwartego dziecka. Oznacza to, że w tym czasie nasza rodzina była już „beznadziejnie duża”. Mój drugi i trzeci chłopiec byli bliźniakami, chociaż ani mój mąż, ani ja nie mieliśmy bliźniaków w rodzinie. Dlatego, gdy ponownie zaszłam w ciążę, głównym pytaniem rodziny (oczywiście z nutką humoru) było: „A co jeśli to znowu będą bliźniaki?”. Nasi dziadkowie byli bardzo zaskoczeni i na początku musieliśmy wszystkim pomagać. Dzięki USG już przy drugim badaniu można było dowiedzieć się, czy to bliźniaki, czy nie. Ale nie, czwarty „ninja” poszedł sam.
W końcu wszystko się skończyło … Zostałam umieszczona w płatnym pokoju jednoosobowym, za który zapłaciliśmy z mężem z góry. Kilka godzin później przywieźli mi dziecko do karmienia. Kilka minut później do mojego pokoju wszedł główny lekarz i powiedział z tępym spojrzeniem: „Mamy tu sytuację… 18-letnia kobieta urodziła dziś rano dziewczynkę, wypisała zwolnienie, wezwała taksówkę i wyszła ze szpitala. Po porodzie ledwo chodziła, ale nie chciała zostać w szpitalu ani minuty dłużej. Wpadła w histerię, więc musiałem ją wypuścić. „A dziewczynka jest taka piękna, zdrowa. A ty, jak wiem, bardzo chciałaś mieć bliźniaki.
– „Myślałam… Może mógłbyś wziąć dziecko… – I napiszemy, że urodziłaś… – Nie chcę oddawać dziecka do sierocińca. Jakie życie czeka dziecko? Łzy tylko …. – Oczywiście, to nielegalne, można przejść oficjalną procedurę adopcyjną, ale to trwa MIESIĄCAMI i nie ma pewności, że je oddadzą… – I przez cały ten czas dziecko będzie w przytułku. Szkoda… Szczerze mówiąc, byłam oszołomiona… Dobrze znałam szefową ośrodka, Lyubov Stepanovnę. Była miłą kobietą, bardzo uprzejmą. Porozumiewaliśmy się poza szpitalem położniczym. Pewnie dlatego zwróciła się do mnie z tak „śliską” propozycją
